Zo proberen wij te verkondigen wat ons raakt en bezielt

Christenen leven vanuit hetzelfde visioen: ‘…dat een nieuwe wereld komen zal…’ en ze proberen dat visioen op vele manieren vorm te geven.
In daden. Door naar het voorbeeld van Jezus elkaar tot naaste te zijn.
In liturgie. Om het leven en God te lieven, te loven.
Maar zeker ook in verkondiging. Niet kunnen zwijgen van wat / Wie ons raakt en bezielt, vreugde schenkt, hoop geeft en gaande houdt doet blijkbaar ook vertellen.

Voor het uitdrukkelijk verkondigingsgebeuren kunnen we rekenen op een ploeg enthousiastelingen.

Zo zijn er mensen die geregeld een preekbeurt verzorgen. 

Er is een werkgroep Geloofsgesprekken die jaarlijks met een gevarieerd programma heel wat mensen probeert aan te spreken.

Er zijn ook heel wat catechisten. Zij nemen jong en oud mee op weg naar doopsel, eerste communie, vormsel, jongerenzegen. Medewerkers van de kindernevendienst zijn in wezen ook verkondigers.
Niet in het minst heeft een vierende gemeenschap bij dat alles heeft een wezenlijke catechetiserende functie. En omgekeerd: met hun verse, soms verrassende kijk openen nieuwkomers soms onze ogen. 
Catechese vandaag ziet er helemaal anders uit dan vroeger. Het woord stamt dan wel af van het Griekse katecheo -wat onderricht betekent- toch is het geen ‘overdragen van de geloofsleer’ meer. Die omslag van opleiding naar inleiding is boeiend, creëert mogelijkheden, is nog steeds bezig, en nodig.
Geloof is geen estafettestokje dat we doorgeven. Het is telkens een nieuwe tocht die jong en oud samen gaan, wetende dat het tegelijk oude bijbelse doening is. De psalmist spreekt er al van: “Wat wij gehoord hebben en weten, wat onze vaderen ons hebben verteld, dat willen wij niet verborgen houden voor hun kinderen. Wij vertellen het aan de komende generatie.”- Psalm 78, 3-4

​​​