In het sociale leven spreekt die Goede Week lang niet zo sterk meer tot de verbeelding als het paasfeest zelf. Het is vaak rechtstreeks ‘paaseitijd’ in plaats van ‘passietijd’.
Toch is het op de eerste plaats dankbaar dat we hier een terugblik geven op die passietijd die uitloopt op Pasen. Dankbaar dat we die intense dagen met een gemeenschap van mensen mochten vieren. En met veel helpende ingeschakelde vrijwilligers.

We kennen die verhalen van die laatste dagen onderhand wel:

Palmzondag.

Grote contrasten. Blije intocht, maar het verraad hangt in de lucht.

Witte Donderdag.

Voeten gewassen. Ten afscheid. Ten testament. En brood gebroken en gedeeld. En wij die gevraagd worden dat te blijven doen.

Goede Vrijdag.

Eerst geslagen, vernederd, naakt tentoon gezet. Verraden. Zo is Hij gekruisigd en gestorven. Zijn leven gegeven. Dag van bidden bij alle kruisen die vandaag bestaan.

Stille Zaterdag.

Die leegte, die twijfel. Dat zoeken, dat wachten. En wanneer tenslotte niemand het nog verwacht: weer dat licht.

Pasen!

De veertig sobere dagen en het droeve verhaal van verraad, ze lopen nog steeds niet dood, en doen ook na ruim 2000 jaar het ondenkbare verhopen. Ze laten ons toe te vieren wat God wil voor mensen: licht en leven, keer op keer.

Hieronder een terugblik. We hebben niet vanuit elke viering foto’s, maar in ieder geval gingen er verspreid over de verschillende kerkplekken diensten door met elk een heel eigen sfeer. Dank aan velen. Niets valt immers zomaar uit de lucht. (Enkel heel misschien al die paaseieren op het einde van de gezinsviering zondagmiddag. Alhoewel...)