Het werd dus 'Maria Lichtmis'.
Er is niet zoveel nodig om dat licht op het spoor te komen: een oud verhaal over belofte, wat mensen rondom u, een plek waar ge brood en vriendschap moogt verlangen. Een gebeuren zoals de eucharistie, met andere woorden.
Er is ook niet zoveel nodig om dat licht vervolgens de wereld in te dragen: een paar woorden van troost,  een woord van trouw, een hand boven het hoofd van wie lijdt, en de andere hand leeggegeven. 
In onze parochie vierden we lichtmis traditioneel met een 'kinderzegen' in een gezinsviering. De gedoopten van het afgelopen jaar waren uitgenodigd. Op het einde van de viering kregen ook enkele aanstaande dopelingen een kaars mee die hun doopkaars zal worden. Natuurlijk hadden we in die viering ook de oudere generatie nodig. Wie anders dan wie oud is kan namelijk tonen dat je levenslang kind van God bent? Jongerenkoor Mozaïek kon evenmin ontbreken. Zij brachten ons opnieuw allemaal aan het zingen, aan het bidden. Dank ook aan de figuranten van het bijbelverhaal, aan wie voor bloemen zorgde, en niet in het minst aan de vele pannenkoekwarmers. Met dit alles was ook het hart verwarmd.
Bartel en Aniko zorgden dat we kunnen nagenieten met deze foto's: