We deden een keer iets nieuws. Sycamore. Syca-wie, vraag je? Sycamore! Misschien herinner je je uit de aankondiging dat dat betekent: moerbeivijgenboom. Bijbels gezien verwijst ‘sycamore’ naar de boom waarin Zacheus zich had verscholen. Zo bekeken is sycamore een passende naam voor een laagdrempelige, informele manier van geloofsverdieping en geloofsuitwisseling. Het wordt ook wel geloofscafé genoemd.
Op onze parochie hebben we in het kader van de Geloofgesprekken voor het eerst twee zulke avonden ingericht. De werkwijze was: we bekeken samen een korte video als inleiding op het onderwerp van de avond, nadien gingen we over dat thema in gesprek in kleinere groepen.
Zowaar 30 mensen (dértig, je leest het goed) voelden zich aangesproken om zoals Zacheus uit die boom van nieuwsgierigheid te klimmen en in de ontmoeting te gaan staan.
Wij kozen voor onze twee avonden de thema’s ‘Het bestaan van God’ en ‘Een God die spreekt’.
Dankjewel aan elk van de deelnemers aan dit ‘geloofscafé’ en dank (ook namens die deelnemers) aan de herbergiers Lieve, Lucia, Veerle die elk in hun groep het gesprek in goede banen leidden.
Nadien vroegen we aan de deelnemers nog een evaluatie. We kregen ondermeer deze antwoorden:

• Eigentijdse en frisse manier om naar geloof te kijken en er over te praten.
• Het doet deugd om met anderen te kunnen delen wat essentieel, wat leven gevend is.
• Het gaf mij kracht en voeding voor mijn geloof.
• Het zou een verrijking zijn indien de groep nog gevarieerder kon zijn (anders denkenden, meer zoekend publiek, of nieuwkomers, en jongeren…).
• De priester die in het filmpje van de methode de inleiding gaf, wordt soms als te zeker van zijn stuk, te belerend, te traditioneel ervaren.
• Er zijn zo'n mooie dingen gezegd en het is goed dat we over het geloof durven en kunnen praten.
• Volgens mij zal dit soort bijeenkomsten de gelovige gemeenschap ondersteunen in haar werking en meer begrip doen opbrengen voor elkaar.
• Meningen en ervaringen uitwisselen helpt om samen te groeien.

Op de vraag of er more ‘Sycamore’ mocht komen luidde het antwoord bij de deelnemers “ja”. Dat nemen we dan netjes zo mee wanneer we binnenkort (na de laatste activiteit ; zijnde het abdijweekend) beginnen aan de planning van de Geloofsgesprekken volgend werkjaar.
Hoe dan ook: deze eerste twee ‘geloofscafés’ in maart bleken een zinvolle manier om de veertigdagentijd mee vorm te geven. Nu we in de paastijd zijn mogen we verder leven en spreken van datzelfde geloof. Of beter: “Brandde ons hart niet in ons, toen Hij onderweg met ons sprak?” Lucas 24,32 (uit het evangelie van de derde paaszondag).