Allemaal hadden we deze kerstmis dat verhaal al eens gehoord. Maar er waren er die dat geboorteverhaal hoorden nadat ze een moeilijk donker jaar hadden. Er waren er die het opnieuw hoorden nadat ze een formidabel goed jaar hadden gekregen, en misschien zelfs een kindje. Hoe dan ook: allemaal hoorden we dat geboorteverhaal met àndere oren dan vorig jaar. In elke viering (Zevergem, Latem, De Pinte) mochten we stil worden en luisteren naar het verhaal van Kerstmis. Het verhaal dat ons vertelt hoe God mens wordt. Het evangelie van het geboorteverhaal; een vertelling die duidelijk maakt waarvoor Jezus in de wieg gelegd is.
Dit jaar vertelden we het in een hertaling van Herman Van Veen. In de gezinsviering in De Pinte gebeurde dat met een evocatie tijdens de vertelling -een levende kerststal dus, zoals op de foto's te zien.. Veerle schreef deze impressie van die gezinsviering in De Pinte.
(tekst gaat verder onder de foto’s)
Dank aan ieder, in welke viering en welke kerkplek ook. De aandachtige Maria’s die Jezus dagelijks de wereld in dragen; de zwijgzame Jozeffen die bescheiden en achter de schermen verantwoordelijkheid nemen en dragen; de waakzame herders die hoeden; de zoekende wijzen die verwonderen, knielen en verwijzen. Er zijn zelfs (excusez-le-mot) heel wat ezels op een parochie: mensen die dragen en verdragen, en met grote oren luisteren, en met koppige trouw doorzetten. Er zijn ook ossen die warmte geven; …. En engelen natuurlijk. Engelen van mensen die altijd het lied van God op de lippen en op het lijf hebben. Op Zijn vleugelslag mogen we ook in 2026 parochie proberen zijn.
(Voor wie in De Pinte vierde een apart woord: er diende een medische interventie te gebeuren maar we hebben schoonmenselijkheid, begrip, kalmte, daadkracht, ontferming en veel gebed gezien. Om stil van te worden. Dank ook namens de familie. Kerstmis is lief en leed in één adem. Meer nog. Het is er de hartslag van. En: het gaat goed met de man.)