Muziek is blijkbaar als voetbal: iedereen heeft er een mening over. Om het daar over te hebben richtten we op 20 november een ankergesprek met als thema ‘Muziek in de liturgie’ in.

Begin dit jaar hadden we onze ankergesprekken per kerkplek om het over de veranderingen te hebben. Die gesprekken danken trouwens hun naam aan -weet ge nog-dit jubeljaar van de hoop waarbij het anker een symbool van hoop is natuurlijk.
Temidden veranderingen plannen we nu enkele ankergesprekken per thema. Op 12 januari is dat bijvoorbeeld een ankergesprek met als thema ‘de kerkgebouwen’. Maar eerst was er dus ‘Muziek in de liturgie’ als thema. Mensen met een (al of niet al langdurig) engagement op dat vlak in onze parochie, maar ook meerdere andere geïnsteresseerden gingen in op die uitnodiging.

De avond was als volgt opgebouwd:

• na een inleiding op het thema stonden we aan de hand van een schrijfgesprek en een uitwisseling stil bij de vraag “Wat is voor u de rol van muziek in de liturgie?”
• in een tweede deel werd het onderwerp wat verbreed en duidden we de visie, de richting, de veranderingen op parochiaal vlak 
• om dan in een derde deel verder na te denken over de consequenties van die veranderingen voor de muziek in de liturgie, en om te beluisteren welke kansen, hindernissen we als parochieploeg daarbij mogelijks over het hoofd zien.

Het aantal aanwezigen, en wie er was, en hoé die mensen aanwezig waren doet ons vermoeden dat de avond zin had. Wees gerust: het was voor ons geen babbeltheater. Als parochieploeg kregen we uiteenlopende maar waardevolle gedachten mee om verder mee aan de slag te gaan.

Dat muziek in de liturgie geen versiering is, werd nog maar eens bevestigd. Muziek is een essentieel deel van de liturgie; een indringende en eigen manier om uitdrukking te geven aan gebed en geloof. Samenzang is daarenboven een heel verbindend gebeuren. Huub Oosterhuis zegt er ondermeer dit over: "Een kerk is een plaats waar mensen zingen met elkaar. Er zijn in onze wereld niet zoveel andere plaatsen waar dat ook gebeurt.”

De avond was niet toevallig dicht bij Sint Cecilia ingericht. Dat gaf ons de kans om ook dankbaarheid uit te spreken en te tonen, wat tot slot gebeurde door een kaars met een tekst mee te geven. Die tekst op het kaartje eindigt als volgt: “Sta op. Doe dat verhaal. En zing elkaar vandaag en steeds opnieuw tot leven.” Je mag drie keer raden hoe we eindigden.